środa, 30 kwietnia 2008

sędzia Specjał...


licencjonowany sędzia regatowy pierwszej klasy...

poniedziałek, 28 kwietnia 2008

zamiast prologu


żeby nie było wątpliwości -
Wieszok "jest polskim żeglarzem sportowym" już od trzydziestu lat,
a może i dłużej...

wtorek, 3 lipca 2007

w południe pokład parzy w stopy...



"w południe pokład parzy w stopy" to zapiski z mego pływania
sprzed dwóch lat, kiedy od czerwca do końca września
żeglowałem "APOLONIĄ"...
pozwolę sobie przytoczyć,
ot tak,
dla potomności...

2006-07-28
W południe pokład parzy stopy -
polewam go wodą ale niepomaga to na długo.
Czasem ulgę przynosi pływanie w cieniu żagla,
choć potem zwrot, zmiana halsu i znów w pełnym słońcu jestem...
Kiedy pływam sam, bez gości (czytaj "klientów")
pozwalam sobie żeglować na golasa.
Dziś trafiłem na żeńską ósemkę ze sternikiem.
Dziewczęta prawie wioseł nie pogubiły z ze śmiechu...
Z wiatrem bywa jak w życiu, znaczy się różnie:
z rana niewinna, lekka bryza, tężeje gdzieś do południa,
potem okres ciszy i koło 16-tej zaczyna się rozwiewać,
czasem przed wieczorem potrafi się prawdziwie rozdmuchać.
To czas na szybką jazdę bez trzymanki...
Szybka na tyle, na ile łódka pozwoli...
Trochę zazdroszczę wtedy gościom na szybkich sportowych
łódeczkach którzy na prawdę mogą poszaleć...



Po zalewie pływać można wzdłuż - kierunek Wielonek
i wyżej jeszcze,
lub wszerz - w stronę Kręgla.
Byłem tam dwa dni temu.
W jedną stronę efektowna żegluga z wiatrem w plecy
przez płytkie cieśniny,
z powrotem kombinowanie pod wiatr kapryśny wielce
i nie stały - tak czy inaczej, dalim rade...
Innego dnia do Wielonka płynąłem z gośćmi koło trzech godzin,
przy subtelnym półwietrze,
potem zdechło wszystko
i gdyby nie gość litościwy, co nas na hol wziął,
pewnie byśmy i na następny ranek nie dopłynęli do Pieczysk...
Spokój tu wielki i cisza, a wieczorem gwiazdy do snu mrugają...

2006-08-01
W oczekiwaniu na wiatr po raz kolejny czytam "Moby Dicka".
Wielki mam sentyment dla tej powieści,
nie pamiętam już nawet który to raz do niej wracam.
Historia Ishmaela służy mi,
jakkolwiek zabrzmi to patetycznie,
za rodzaj przewodnika po życiu.
"Moby Dick" to nie jedynie powieść przygodowa,
historia polowania na białego wieloryba,
czy kompendium wszelkiej wiedzy o tych największych z ssaków.
Nade wszystko to moralitet wskazujący właściwą drogę w życiu,
drogę ku zrozumieniu kim tak właściwie jesteśmy.
Nie na darmo Melville, autor "MD"
wywodził się z amerykańskiej rodziny badaczy Pisma...
Tak czy inaczej, gorąco polecam.
Przy pomoście gdzie stoję
młodzi ludzie z obozu żeglarskiego ćwiczą
pod czujnym okiem instruktorów
stawianie żagli.
Robią to z całym tym żeglarskim rytuałem:
sternik podaje komendę, załoga odpowiada,
pełen szpan...
Postanawiam nie być gorszy i zbieram się do odejścia.
Wychodzi z tego prawdziwy żeglarski jednoosobowy preformance.
Oto sternik wiesz-OK podaje komendę
"Przygotować grota do stawienia!"
Załoga wiesz-OK odpowiada
"Grot do stawienia klar!"
Sternik wiesz-OK
"Grot staw!"
Załoga wiesz-OK
"Jest, grot staw!"
Zgrzyt bloczków i przeszło 15 metrów kwadratowych żagla
idzie do góry.
Sternik wiesz-OK
"Przygotować cume dziobową do oddania!"
Załoga wiesz-OK
"Cuma dziobowa do oddania klar!"
Sternik wiesz-OK
"Cumę dziobowa oddaj, dziób na wodę!"
Załoga wiesz-OK
"Jest, dziób na wodę!"
I oto Apolonia,
przy oklaskach z nabrzeża powolio dchodzi od kei,
sternik wiesz-OK obiera kurs na wyspę
modlac się w głębi swego serca do Neptuna o wiatr,
a zmęczona załoga zapala papierosa...

2006-08-02
Sobotnią flautę, w którą za prom w Wielonku szliśmy dzień cały,
wiatr próbował "odpracować" w niedziele.
Po noclegu gdzieś w okolicy leśniczówki Pobrdzie
ruszyliśmy ze świeżą bryzą ku Sokole Kuźnicy
Dystans którego pokonanie dzień wcześniej
zajmowało pare godzin
pokonaliśmy w niespełna trzy kwadranse.
Była okaqzja uczcić to piFkiem
(w końcu złamałem swą abstynencje
i pozwalamsobie co czas jakiś na jedno,
albo i dwa nawet duże,
jasne,
zimne i z pianką...)
Powrót do Pieczysk to była już czysta przyjemność.
Niesieni wiatrem od rufy, nie za ostrym, za to równym,
czasu mieliśmy jeszcze tyle by w jednej z odnóg zalewu,
przy cyplu z trzema dębami urządzić sobie kąpiel.
Wieczorem, kiedy gościejuż wyjechali,
popijam kawę wyciągniety w kokpicie i gapię sie w niebo.
Nisko nad lasem cieńki sierp księżyca w nowiu,
na lewo od niego Wenus albo Spica,
nie jestem tego pewien,
podobnie jak nie mam pewności czy to czerwone na południu to Mars.
Problemów takich nie mam z Deneb,Vegą i Altair
które razem tworzą Wielki Trójka Letni.
Pisanie tu o Wielkim Wozie zakrawa na banał,
ale odnalezienie wiszącej gdzieś w zenicie Kasiopeji czy Plejad
to już sztuka.
A poza tym dziaesiatki tysięcy,
może i miliony całe
gwiazd wielkich i małych,
niebieskich, czerwonych i żółtych,
bliskich i tych prawdziwie dalekich,
których światło dociera
tu choć one same być może dawno już zgasły.

Kiedy patrzę na nie i ich odbicie w wodzie
czuje się jak astronauta,
zagubiony międzygwiezdny podróżnik,
a łódź moja to transgalaktyczny żaglowiec.
Kołysany wieczorną falą popadam w miłe odrętwienie...

2006-08-01
Poniedziałek - dzień na porządki,
czyli klarowanie łódki i siebie...
Jeśli chodzi o łódkę
to umyłem kadłub z narostu glonów i sinic,
wyczyściłem pokład i zenzy.
Łódka dalej sucho stoi co cieszy mnie szalenie.
Nie ma nic bardziej deprymującego
jak zaczynanie dnia od wybierania wody spod podłóg.
Jest co prawda niewielki przeciek z góry,
w czasie deszczu,
ale to kwestia uszczelnienia silikonem zawiasu przy forluku
i bedzie OK.
Co zaś sie tyczy mej skromnej osoby,
to wziąłem se prysznic i przystrzygłem brodę
To jeśli o cielesną stronę załogi.
W ramach klaru duchowego
Koncerty Branderburskie Bacha
i zeszło tygodniowa Wyborcza.
Do południa popadywało trochę,
więc o żeglowaniu nie było mowy.
Późnie słoneczko pokazało się za chmur,
ale nadal cisza i lustrzana tafla zalewu,
więc by nie popadać w deprechę
"kuk" serwuje kawa i herbatniki z dżemem wiśniowym.
Dżem co prawda z lekka w tych upałech sfermentował,
ale ufam,
że obędzie sie bez gastrycznej rewolucji.
Zgadzam się z tym
kto napisał kiedyś że jachty w portach umierają,
a żeglarze schodzą na psy,
więc gdy wieczorem powiało trochę
rzuciłem cumy
i parę halsów pro forma założyłem...

poniedziałek, 14 sierpnia 2006

żeglowały dwa michały...

• żeglowały dwa Michały... Autor: wiesz-OK, 2006-08-07 19:21:33
Od soboty żegluję z Starszym Grzybkiem - zaczeliśmy
ostro, bo od udziału w telewizyjmym show - dzieki dawnym
znajomością i rzeczliwości Nadrealizatora Wizji, Włodka W.
(...dziekuje raz jeszcze Panie Włodku) Apolonia i my
staliśmy się nieomal gwiazdami "Pikniku z TV3"
Gdy znudziła nas już rola gwiazdorów popłynęliśmy na
Lipkusz a potem dalej jeszcz, coraz węższym kanałem ku
mostowi drogowemu w Tuszynach.
Było w tej żegludze cos z klimatu odkrywania nowych
terytoriów, szliśmy pchani wiatrem z rufy, a kożdy zakręt
przynosił coś nowego.
Mogliśmy zejść niżej jeszcze, ku Samociążkowi, ale
wymagalo by to położenia masztu i przeprawy pod mostem
i linia wysokiego napiecia - odpuściliśmy to sobie i na noc
staneliśmy w lesie.
Grzybek kładąc się spać wyraził obawę że mogą nawiedzić
nas tu pływające dzikie świnie (?), ale poza dwoma
tajemniczymi strzałami w głebi lasu noc minęła spokojnie.
Nastepnego poranka pogoda siadła - zrobiło sie chłodniej, a
co gorsza, zaczelo padać.
W deszczu i pod wiatr probowaliśmy wrocić na Lipkusz,
jednak przy Wilczym Gardle wiatr i prąd był na tyle
nieuprzejmy, że wypychał nas za każdym razem z
powrotem w kanał latelarny.
Dopiero za trzecim razem, pokrzepieni filizanką cappuccino
i mocno pracując wiosłami daliśmy rade.
Na Lipkuszu pogoda żeglarska - deszcz i wiatr w morde;
kolejne zwroty, kolejne halsy, a do Kręgla, gdzie
planowaliśmy nocleg, ciagle daleko. Staneliśmy więc raz
jeszcze, obiad zjeść, i wreszcie, przed wieczorem, ciagle w
deszczu weszliśmydo Kregla. Sama przystań cicha i
spokojna, z basenem zamykanym na noc, ale podejście
dość kłopotliwe - najpierw uderzyłem mieczem w resztki
muru jakiegoś starego, zatopionego młyna, potem już na
samym wejściu miecz trzeba byo podnosić bo płytko tu
strasznie.
W Kreglu zastaliśmy atmosferę poŁykendowej niedzieli -
znudzona barmanka, paru smutnych klientów w kącie i
zblazowany owczarek podhalański.

• zeglowały dwa Michały... Autor: wiesz-OK, 2006-08-09 21:22:13
Poniedziałkowy poranek przniósł pochmurne niebo i
przelotne deszcze - po śniadaniu wypływamy z Kregla z
zamiarem dojścia jak najwyżej, ku Sokolej Kuźnicy. Wiatr
umiarkowany, najpierw lekko w plecy wiejący, na
rozlewisku zalewu odwrócił siś na bajdewind. Płyniemy wiec
ku północy, na wodzie pusto, zresztą komu chciało by sie w
taka pogodę ruszać dupe - gdzieś w dole, przy Pieczyskach
chodzi pare Omeg obozu żeglarskiego, a na przeekopie
spotykamy siedem czy osiem łodziidacych w przeciwnym
niż my kierunku - to "Rodzinny Rejs Pasatu" - goście
jednak nie wygladają na szczególnie zadowolonych.
Pada.
Żegluga monotonna - zwrot za zwrotem, halsy odm brzegu
do brzegu, ale powoli idziemy w górę.
Po drodze kormorany, łabedzie, gdzieś nad lasem jastrząb
czy inny drapieżnik, czasem w wodzie jaka większa ryba
się rzuci.
Przed Wielonkiem, gdzie na obiad stajemy mocniej troche
przywiało i siedzący za sterem Grzybek adrenaliny troche
poczuł, przy promie zaś wiar osłab i kręcić zaczał -
wspomagamy sie troche wiosłami i tak, powoli, ale
systematycznie idziemy w góre mapy - ta ktorą mamy
przekłamuje troche, nie trzyma proporcji i odległosci,
ale "lepszy rydz niż nic".
Przed Sokolą znowu trochę wiecej wiatru, a dodatkowo
Grzybek wypatrzył stojacą na brzegu samotną siwą czaple -
takie spotkania to jeden z bezspornych atutów pływania w
tej, bardziej dzikiej części zalewu,.
Woda i taczająca nas zieleń niesie niezwykłe ukojenie,
wycisza, sprawia, ze praktycznie przestajesz myslec o tym
co zostawiłeś na brzegu, żyje sie tu wolniej jakoś, inne są
problemy, inne rzeczy nabierają znaczenia.
Grzybek nie potrafi wyjśc ze zdiwienia, ze cała ta oaza
spokoju jest zaledwie o pół godziny jazdy z Bydgoszczy...


• żeglowały dwa Michały... Autor: wiesz-OK, 2006-08-11 19:04:54
Przystań w Sokolej pamieta czasy miedzywojnia, czuć to w
stylu i zapachu budynkow z bejcowanego na czarno drewna.
Odkryciem dla nas był bezpłatny (!) przysznic - goraca
kompiel, dla mnie pierwsza od tygodnia to rozkosz dla ciała
i ducha.
Staliśmy tam dwa dni, robiac dalekie i bliższe wypady - we
wtorek na północ, w gorę zalewu, aż do kolejowego mostu
zamykajacego szlak ku Zamrzenicy i dalej jeszcze, az pod
Gostycyn, w srode zaś w kierunku Krówki.
Do tradycji juz chyba weszło to iż gdy tylko stawialiśmy
żagle i odchodziliśmy na wode, padać zaczynało tak było i
w Kręglu, i teraz, w Sokolej.
Stary most kolejowy, z "odwróconym" przesłem,
zamykajacy drogę ku północy zdaje sie pamietac początki
koleji - dziś z wolna w ruine popada, podobnie jak biegnaca
nim, nie używana od lat i zarosnięta juz krzakami i
drobnymi drzewami linia na Laslowice. Całość jak z jakiego
psychodelicznego snu.
Za mostem rozciaga się jeszcze kawał wielkiej wody, by
jednak wpłynać tam musieli byśmy maszt położyć i
przeciskać sie pod wyjatkowo niskim przęsłem - daliśmy
sobie z tym spokój, moze w przyszłym roku...
Wracając do Sokolej skręciliśmy jeszcze na zachod i przez
tzw. Kulas, weszliśmy w odnogę zalewu zwaną Krzywym
Kolanem - tu powiało zdrowo, deszcz dopadł nas, a poza
dzikim ptactwem trafiliśmy na łódkę z Poznania z
tajemniczą parą na pokładzie. Przez wzgląd na młodszych
czytelników nie napiszę tu jakim rozrywką oddawali się oni -
niech samanazwa jachtu, s/y ZADZIOR, starczy za
komentarz...
Wracajac w zdrowym wietrze ku przystani, raz jeszcze
spotkaliśmy ich stojacych na kotwicy na środku rozlewiska
przy Zaciszu - ma facet zdrowie...

• żeglowały dwa Michały... Autor: wiesz-OK, 2006-08-12 15:13:54
W środe pogoda jakby się poprawiła- po nocnej ulewie
pojawiło sie niesmiałe słoneczko, a my, wbrew
przestrogom gościa z sąsiadujacego z nami przy pomoscie
jachtu, jakoby dojście do Krówki to uciążliwa żegluga
waskim i kretym korytem, gdzie dodatkową trudność
stanowią powalone pnie, postanowiliśmy "zeksplorować" ten
fragment zalewu.
Jest coś urokliwego i tajemniczego w takim żeglowaniu
przez te wszystkie waskie kanały i przekopy, cos co
sprawia że czujemy sie czasem jakbyśmy nie w okolicach
Koronowa, ale po Orinoko jakiej, albo Amazonce pływali -
brak jedynie pirani, dzikich zwierzat i indian w canoe...
Przy sprzyjającym wietrze, lawirujac wśrod zwalonych
drzew, wpływalismy coraz to głebiej, ciekawi co odsłoni sie
nam za kolejnym zakretem, doszliśmy w końcu do
zamykajacego dalszą drogę niziutkiego mostu.
Żal było, że to już koniec wycieczki, bo po jego drugiej
stronie otwierały się szerokie wody jezior Stoczek i
Piaseczno, a wraz z nimi szlak aż do Kadzionki.
Stojąc tak i patrząc na tę kupę wody nie potrafiliśmy
uwierzyć że nik nie pomyślał dotąd o zastąpieniu tego
nieszczesnego mustu jakim innym, zwodzonym, lub choćby
systemem pochylni która umozliwiała by przejście dalej.
Na noc wracamy do Wielonka - sympatyczna żegluga
fordewindem przy dość silnym wietrze i z żaglami
ustawionymi na 'motyla"...
Przed wieczorem jeszcze spacer na dzika plaże - siedzimy sobie na walacym sie
ze starości pomoście, a pod nami, w lustrzanej tafli wody odbija się niebo i chmury
na nim.
Jest jak byśmy gdzieś z wysoka na ten dziwny, jakby obcy nam swiat, patrzyli -
dla Grzybka to zakrawa o mistycyzm...

• żeglowały dwa Michały... Autor: wiesz-OK, 2006-08-13 21:30:14
Czwartek.
Po porannym deszczu (powoli zaczynam zastanawiać sie
czy Grzybek nie jest aby Jonaszem), wypływamy ko
Pieczyskom, z zamiarem odwiedzenia po drodze dwóch
mniejszych zatok - w jednej z nich odkrywamy uroczą
wyspe której nie ma naszej mape - zgodnie ze starym
żeglarskim zwyczajem powinniśmy dobis do niej i biorąc ją
w posiadanie
nadać jej nazwe jaka, Wyspa Dwóch Michałów na przykład.
Płynać ku południu, w doł zalewu, zaczynamy z dawać
sobie sprawę, ze nasza przygoda, powoli, lecz
nieubłaganie, z każdym przybliżającym nas do przystani
Pasatu halsem dobiega końca.
Jeszce tylko postój przy rezerwacie debów koło Leśniczówki
Różana, by kolejny deszcz przeczekać i obiad zjeść, i
do "domu" fordewindem swiezym niesieni...
Gdy w końcu, po pieciu dniach włóczęgi, zamykając
nasz "krąg" rzuciliśmy kotwicę w Pieczyskach, czuliśmy sie
jakby z niewiadomo jak dalekiej podróży wrócili...


• post scriptum... Autor: wiesz-OK, 2006-08-14 15:42:13

Nie chce popadać tu w egzaltacje jakąś, ale faktem jest że
wróciliśmy z tego rejsu jakby inni troche - bogatsi o to co
dane nam było zobaczyć i przeżyć inaczej patrzymy na
świat wkoło nas.
Bez fałszywej skromności moge też powiedzieć, że daliśmy
rade, odwalilismy kawał solidnej żeglarskiej roboty -
podczas gdy inni wozili się na silnikach, my twardo
zapuszczaliśmy sie w odległe zakątki zalewu korzystajac
jedynie z wiatru, czy , gdy jego brakowało, z siły naszych
mięśni wspierając się wiosłami gdzie nie gdzie.
Dopływaliśmy tam gdzie nikt już na żaglach nie dochodził, z
pokorą znosiliśmy kaprysy pogody.
I na koniec słów kilka do Grzybka - gdyby, zwyczajem z
wielkich żaglowców, miałbym wystawić Ci opine z rejsu
napisałbym że oto człowiek który potrafi poczuć wiatr i
czerpać radość z żeglowania.
Pijąc Twe Zdrowie lampką Porto które zostawiłeś raz
jeszcze mowię Ci "Dziękuje"...

czwartek, 20 lipca 2006

O trudnej sztuce dochodzenia...

Żeglowanie, wbrew pozorom nie jest trudną sztuką,
nauczyć sie tego może każdy,
a gdy już pojmie wszystkie tajniki
płynięcia bajdewindem i buchtowania kilwateru*
będzie z tym jak z jazdą na rowerze:
kto raz się nauczy
zapamięta to do końca życia.
Wystarczy, że odejdzie od pomostu, złapie wiatr w żagle i już popłyniesz.
Problem zaczyna się, gdy dojść do pomostu trzeba
- wystarczy solidny półwiatr, ciasno poustawiane przy kei łodzie
i zaczyna się zabawa...
Wracaliśmy z wypadu za wyspę, wiaterek taki sobie, bez histerii i dodatkowo ładnie się układający, miejsca na manewry dość sporo, niby wiec nic prostszego...
Sześć razy dochodziłem i sześć razy popełniałem ten sam błąd - nie chcąc uderzyć w pomost, zbyt wcześnie wytracałem prędkość - efekt był taki, że stojący z cumą nadziobie Pała mógł tylko patrzeć jak łódź zatrzymywała się dwa, no może półtorej metra od keji i powoli zaczyna wraz z wiatrem cofać się.
Nie pozostawało mi nic innego jak odejść z powrotem na wodę, zrobić szybki zwrot przez rufę i próbować od nowa -
prędkości nabrać, w odpowiednim momencie wyluzować żagle, ostry skrę na wiatr zrobić i liczyć na to, że tym razem się uda.
Rozumiem raz, dwa, no góra trzy razy powtarzać to wszystko, ale sześć to już gruba przesada.
Zacząłem nawet z wolna wątpić w swe umiejętności - w końcu za SIÓDMYM razem stanęliśmy wreszcie przy kei.
Pocieszeniem mogło być jedynie myśl, że siódemka to
szczęśliwa liczba...