piątek, 26 czerwca 2009

Puchar Bydgoskiego Klubu Żeglarskiego

Zeszłoroczny start w Pucharze BKŻ
przyniósł mi trzecie miejsce,
nic więc dziwnego,
że kiedy bladym świtem
stałem z Grzybkiem na brzegu
mieliśmy apetyty na (co najmniej...)
powtórzenie wyniku z zeszłego sezonu.
Wydawało się to być możliwe.
Wiadomo było, że „sportówkom”
Knasieckiego i Mikusiowi nie zagrozimy,
ale zielona omega z BKŻ jest w naszym zasięgu...
Ponieważ „sto trzynastka” przechodziła właśnie drobny „lifting”,
zdecydowałem się startować na pasatowskiej Uli”,
która na pierwszy rzut oka wyglądała całkiem przyzwoitą łódkę.
Rzeczywistość miała pokazać, że „nie wszystko złoto co się świeci”...

Zaczęło się od problemów z dopasowaniem grota.
Zmiana żagla, jakieś drobne problemy z jego postawieniem,
pospiech by nie spóźnić się na start;
wszystko to zaowocowało dość nerwowym odejściem od kei
i rozpaczliwym „szalonym iwanem”,
czyli ciasną cyrkulacją w środku mariny.
Prawdę mówiąc, widziałem już siebie z dziobem w burcie
któregoś z tych pięknych (i drogich) jachtów stojących przy pomostach.
Grzybek prawdopodobnie nie zdawał sobie sprawy z grozy całej tej sytuacji
i pokrzykując „Dasz rade!” okazał więcej optymizmu
(i wiary w me umiejętności...)
Neptun widać też czuwał nad nami bo wyszło całkiem przyzwoicie
(a na pewno efektownie...)
i przy przyzwoitym półwietrze,
w przechyle który zmroził serce Dziewczyny Od Grzybka,
pewnej ze za moment będziemy leżeć,
pomknęliśmy na pole startowe.
Trasa to klasyczny „śledź”,
halsówka na górną boję przyplaży w Pieczyskach,
potem fordewindem na „dwójkę” przy Srebrnicy
i powrót na linię mety.

Start do pierwszego wyścigu całkiem przyzwoity,
przez moment idziemy nawet drudzy,
bo „Mikuś” miał jakieś kłopoty na starcie
i doszedł nas dopiero przed „jedynką”.
Rozglądam się za „zielonymi” ale oni daleko z tyłu
i też z jakimiś problemami,
bo za chwilę widzę ich jak wracają do pomostu.
Wyścig kończymy na trzecim miejscu czyli zgodnie z planem,
ale to tylko „miłe złego początki...”
Drugi wyścig, to jakieś nieporozumienie ze startem.
czyżby Wysokiej Komisji Sędziowskiej coś się pomieszało?
Tak czy inaczej, kiedy „puszczają” wyścig jestem daleko w dole
i muszę gonić.
„Ula” nie chce iść,
w dodatku cały czas tylny lik foka cały czas łopocze
i nie możemy żeglować ostro;
w efekcie czołówka jest poza naszym zasięgiem
i kończymy na czwartym, czyli ostatnim miejscu.
O starcie do wyścigu trzeciego chciałbym jak najszybciej zapomnieć...
Kompletnie zdekoncentrowany gubię się w sygnałach
i powtarza się historia z wyścigu drugiego...
Po trzech wyścigach (i grochówce...)
w generalce jesteśmy na czwartym miejscu.
Przed nami jeszcze dwa wyścigi i aby poprawić swą pozycję
musieli byśmy w obu przyjść na metę prze „zielonymi”.
Teoretycznie jest to możliwe.
W praktyce, pomimo udanego startu, muszę uznać wyższość
„zielonych” którzy uciekając mi na halsówce pozbawiają mnie złudzeń.
Zerwanie przedłużacza rumpla przed ostatnim wyścigiem
dopełnia szalę goryczy;
głęboko sfrustrowany i zły na siebie wycofuję się z regat...
Czas na analizę – wystartowaliśmy do tych regat z marszu,
„Ula” nie spełniła naszych wymagań,
a my, nie opływani,
popełniliśmy parę błędów za które przyszło nam zapłacić.
Nie bez znaczenia był też fakt że wystartowaliśmy jedynie w dwóch,
co przy dość silnym wietrze zmuszało nas do sporego wysiłku
(reszta łódek miała pełne trzy osobowe załogi więc było im trochę lżej),
a także ów telepiący sie jak gacie teściowej fok,
który nie pozwalał iść ostrej na wiatr,
ale to już usprawiedliwienia złej baletnicy co to jej rabek spódnicy,
a w naszym przypadku tylny lik foka przeszkadza...
Pozytywną stroną medalu (który mam był umknął...),
jest to że w porównaniu z zeszłym rokiem
płynąłem w tych regatach bardziej dynamicznie
co widać na zdjęciach za które,
kończąc tę przydługą relacje dziękuję Dziewczynie Od Grzybka...

Puchar BKŻ
w obiektywie Dziewczyny Od Grzybka...


Do boju!
(na piechotę...)



ups, to chyba nie ten żagiel...


"crazy Ivan"...


Dawaj Grzybek, dawaj!!!


w bajdewindzie...


i w fordewindzie...

niedziela, 14 czerwca 2009

na brzegu

"Statek nie jest niewolnikiem. Trzeba mu dogadzać w czasie podróży i nie zapominać, że należą mu się w pełni nasze myśli, cała nasza umiejętność i poświęcenie. Jeżeli człowiek pamięta bez wysiłku o tym zobowiązaniu, jakby je czuł instynktownie, okręt będzie dla niego żeglował, zatrzymywał się, pędził, póki mu starczy sił lub jak morski ptak spoczywający na gniewnych falach przetrzyma najcięższy sztorm, podczas którego człowiek wątpił, czy wyżyje i ujrzy jeszcze wschód słońca."
J. Conrad


Zacznę od tego, że gdy w kwietniu walczyłem w Pucku,
jacyś goście wzięli w Pieczyskach w czarter 113-kę
i...
położyli się nią.
Gdy wróciłem nad Zalew i pytałem się bosmana o szczegóły,
mówił, że nawet nie wiało tego dnia.
Cóż, zdarza się...
Gorzej że łódka straciła w wywrotce ster,
pękła skrzynka mieczowai nie wygląda najlepiej.
Nie pozostawało nic innego, jak zabrać się za remont.
Zacząłem od steru: kawałek blachy KO, arkusz sklejki,
parę godzin szlifowania,lakierowania,
znowu szlif, lakier
i tak, po prawie dwóch tygodniach
mamy zupełnie nowy ster.
Łódka trafiła na brzeg,zafundowałem jej gruntowną kąpiel,
nowe ściągacze i drobny lifting na poszczerbionym dziobie.
Teraz pora na laminowanie skrzynki
i malowanie kadłuba.
Należy jej się
za to co dała mi w zeszłym sezonie.
Z powodu tych prac,
a także ogólnoświatowego kryzysu,
który zajrzał też do mego portfela,
odpuściłem sobie regaty Toruń – Bydgoszcz.
Trochę żal,
bo była realna szansa na pudło,
ale wyżej dupy nie podskoczysz.
Mam nadziej odbić to sobie przy najbliższej okazji,
a na razie
szpachlówka,
papier scięrny,
lakier
i kupa roboty...
jeśli wszytko pójdzie po myśli,
powinienem być gotów na koniec czerwca...
Trzymajcie kciuki !

poniedziałek, 8 czerwca 2009

velocitek


Pierwsze regaty klubu Lasera w sezonie 2009.
Regaty odbyły się na Zalewie Zegrzyńskim na jachtach Laser Bahia.
Zawody zarejestrowano przy pomocy urządzeń Velocitek -
zaawansowanych urządzeń elektronicznych dla żeglarzy
www.velocitek.pl

poniedziałek, 11 maja 2009

mare aegeum

Pomiędzy Półwyspem Bałkańskim, Azją Mniejszą,
Kretą, Karpathos i Rodos jest morze
które śni mi się po nocach...
Morze Egejskie.

Podzielone na Trackie na północy, Mirtejskie i Kreteńskie na południu
może i niewielkie to morze,
raptem 649 km wzdłuż i 320 wszerz,
ale jest tam ze sto wysp,
większym i małych zupełnie,
pośród których mógł bym żeglować na stare lata.
Trzeba mi tylko łodzi jakiej
i włóczył bym się pomiędzy Sporadami Północnymi,
Dokanezami i Wyspami Sarońskimi.
Na Cykladach słuchał bym cykad,
przy Ikarii wspominał nieszczęsnego syna Dedala,
co przestóg ojca nie słuchał,
a potem popłynął bym na północ,
aż po Thasos
i dalej jeszcze, ku Sramothace...
Żył bym skromie,
łowił ryby,
pił wino,
a gdy grosza by zabrakło,
wynajmował bym się się do zbiorów
oliwek i pomarańczy.
Na zimę lądował bym na Lesbos...
To by mi pasowało...

niedziela, 3 maja 2009

piątek, 1 maja 2009

he is sailing

Co zrobić,
kiedy chcesz pożeglować sobie,
a nie bardzo jest z kim,
bo:
Mr.Friday remontuje chałupę na wsi,
Łysy stawia ołtarz,
Blondi przygotowuje kolejną premierę,
Grzybek preferuje ostatnowypady do Grudziądza,
a Opic woli machać wiosłami w kajaku ???
Należy zadzwonić po Denisa.
Denis, dumny(?) syn Albionu,
urodzony na Isle of White,
kolebce angielskiego Yachtingu przez duże "Y",
był już raz na łódce...
O włos mały nie wygraliśmy wtedy regat.
Było to w czasach APOLONII, czyli ze trzy lata temu...
Kiedy zadzwoniłem do niego zgodził sie od razu
i rankiem dnia następnego
byliśmy już - Denis, his Mystery, and me -
w Pieczyskach.
Pogoda piękna, wiatr taki jak trzeba i...
nie mamy na czym popływać.
Wszystko w czarterze (długi ŁykEnD) albo z kursantami na egzaminach...
"113" którą pływałem w zeszłym roku
straciła tydzień temu w wywrotce ster i teraz podobnie jak ja, na brzegu...
I nie pomoże piFko, ani trzy nawet,
gdy pływać się chce i run na wodę ma się straszny...
Sfrustrowany i z dupą ściśniętą żalem,
bo wieje (!),
błąkam się po pomoście patrząc z zazdrością jak inni śmigają.
Widać jednak Neptun ujrzał me męki,
i łaskawe oko swe ku mnie obrócił,
bo omega jakaś podeszła do kei.
"Panowie może kończą" pytam się z nadzieją
i oto cud się staje.
"Tak, kończymy... Trochę za mocno wieje..."
Uszom własnym nie wierze...
Dziesięć minut później, z rasowym przechyłem,
odchodzimy na wodę...

Czasem tak niewiele potrzeba do szczęścia...