niedziela, 14 czerwca 2009

na brzegu

"Statek nie jest niewolnikiem. Trzeba mu dogadzać w czasie podróży i nie zapominać, że należą mu się w pełni nasze myśli, cała nasza umiejętność i poświęcenie. Jeżeli człowiek pamięta bez wysiłku o tym zobowiązaniu, jakby je czuł instynktownie, okręt będzie dla niego żeglował, zatrzymywał się, pędził, póki mu starczy sił lub jak morski ptak spoczywający na gniewnych falach przetrzyma najcięższy sztorm, podczas którego człowiek wątpił, czy wyżyje i ujrzy jeszcze wschód słońca."
J. Conrad


Zacznę od tego, że gdy w kwietniu walczyłem w Pucku,
jacyś goście wzięli w Pieczyskach w czarter 113-kę
i...
położyli się nią.
Gdy wróciłem nad Zalew i pytałem się bosmana o szczegóły,
mówił, że nawet nie wiało tego dnia.
Cóż, zdarza się...
Gorzej że łódka straciła w wywrotce ster,
pękła skrzynka mieczowai nie wygląda najlepiej.
Nie pozostawało nic innego, jak zabrać się za remont.
Zacząłem od steru: kawałek blachy KO, arkusz sklejki,
parę godzin szlifowania,lakierowania,
znowu szlif, lakier
i tak, po prawie dwóch tygodniach
mamy zupełnie nowy ster.
Łódka trafiła na brzeg,zafundowałem jej gruntowną kąpiel,
nowe ściągacze i drobny lifting na poszczerbionym dziobie.
Teraz pora na laminowanie skrzynki
i malowanie kadłuba.
Należy jej się
za to co dała mi w zeszłym sezonie.
Z powodu tych prac,
a także ogólnoświatowego kryzysu,
który zajrzał też do mego portfela,
odpuściłem sobie regaty Toruń – Bydgoszcz.
Trochę żal,
bo była realna szansa na pudło,
ale wyżej dupy nie podskoczysz.
Mam nadziej odbić to sobie przy najbliższej okazji,
a na razie
szpachlówka,
papier scięrny,
lakier
i kupa roboty...
jeśli wszytko pójdzie po myśli,
powinienem być gotów na koniec czerwca...
Trzymajcie kciuki !

poniedziałek, 8 czerwca 2009

velocitek


Pierwsze regaty klubu Lasera w sezonie 2009.
Regaty odbyły się na Zalewie Zegrzyńskim na jachtach Laser Bahia.
Zawody zarejestrowano przy pomocy urządzeń Velocitek -
zaawansowanych urządzeń elektronicznych dla żeglarzy
www.velocitek.pl

poniedziałek, 11 maja 2009

mare aegeum

Pomiędzy Półwyspem Bałkańskim, Azją Mniejszą,
Kretą, Karpathos i Rodos jest morze
które śni mi się po nocach...
Morze Egejskie.

Podzielone na Trackie na północy, Mirtejskie i Kreteńskie na południu
może i niewielkie to morze,
raptem 649 km wzdłuż i 320 wszerz,
ale jest tam ze sto wysp,
większym i małych zupełnie,
pośród których mógł bym żeglować na stare lata.
Trzeba mi tylko łodzi jakiej
i włóczył bym się pomiędzy Sporadami Północnymi,
Dokanezami i Wyspami Sarońskimi.
Na Cykladach słuchał bym cykad,
przy Ikarii wspominał nieszczęsnego syna Dedala,
co przestóg ojca nie słuchał,
a potem popłynął bym na północ,
aż po Thasos
i dalej jeszcze, ku Sramothace...
Żył bym skromie,
łowił ryby,
pił wino,
a gdy grosza by zabrakło,
wynajmował bym się się do zbiorów
oliwek i pomarańczy.
Na zimę lądował bym na Lesbos...
To by mi pasowało...

niedziela, 3 maja 2009

piątek, 1 maja 2009

he is sailing

Co zrobić,
kiedy chcesz pożeglować sobie,
a nie bardzo jest z kim,
bo:
Mr.Friday remontuje chałupę na wsi,
Łysy stawia ołtarz,
Blondi przygotowuje kolejną premierę,
Grzybek preferuje ostatnowypady do Grudziądza,
a Opic woli machać wiosłami w kajaku ???
Należy zadzwonić po Denisa.
Denis, dumny(?) syn Albionu,
urodzony na Isle of White,
kolebce angielskiego Yachtingu przez duże "Y",
był już raz na łódce...
O włos mały nie wygraliśmy wtedy regat.
Było to w czasach APOLONII, czyli ze trzy lata temu...
Kiedy zadzwoniłem do niego zgodził sie od razu
i rankiem dnia następnego
byliśmy już - Denis, his Mystery, and me -
w Pieczyskach.
Pogoda piękna, wiatr taki jak trzeba i...
nie mamy na czym popływać.
Wszystko w czarterze (długi ŁykEnD) albo z kursantami na egzaminach...
"113" którą pływałem w zeszłym roku
straciła tydzień temu w wywrotce ster i teraz podobnie jak ja, na brzegu...
I nie pomoże piFko, ani trzy nawet,
gdy pływać się chce i run na wodę ma się straszny...
Sfrustrowany i z dupą ściśniętą żalem,
bo wieje (!),
błąkam się po pomoście patrząc z zazdrością jak inni śmigają.
Widać jednak Neptun ujrzał me męki,
i łaskawe oko swe ku mnie obrócił,
bo omega jakaś podeszła do kei.
"Panowie może kończą" pytam się z nadzieją
i oto cud się staje.
"Tak, kończymy... Trochę za mocno wieje..."
Uszom własnym nie wierze...
Dziesięć minut później, z rasowym przechyłem,
odchodzimy na wodę...

Czasem tak niewiele potrzeba do szczęścia...

niedziela, 26 kwietnia 2009

Puchar "Małego Morza"

Drugi dzień żeglowania po Zatoce Puckiej,
a konkretniej, po Wewnętrznej Zatoce Puckiej
to regaty o Puchar Małego Morza,
niewielkiego ośrodka położonego na Mierzei Helskiej,
gdzieś między Władysławowem a Chałupami.
W programie wyścig z Pucka do Władysławowa,
cztery gonitwy po trójkącie przy „Małym Morzu”
i powrotny wyścig do Pucka gdzie
na pierwszą załogę która postawi stopę na lądzie
czekać będzie Nagroda Niespodzianka.
Trochę mniej nas dziś niż wczoraj,
jedenaście łodzi,
ale twarze powtarzają się.
Startujemy o dziesiątej.
Południowo-wschodni wiatr, taka zdrowa, tężejąca czwórka, sprawia że cały dystans pokonujemy jednym halsem
i choć zostaliśmy lekko na starcie z tyłu,
to dość szybko dochodzimy stawkę,
a nawet zaczynamy niektórych wyprzedzać.
Trzymamy się w okolicach piątego miejsca
i tak też meldujemy się na mecie.
Na całym dystansie do pierwszej załogi
nie tracimy więcej niż pięć chyba minut,
a więc całkiem przyzwoicie.
Trochę gorzej idzie nam na trójkącie.
Łódka którą wylosowaliśmy nie chodzi zbyt ostro,
a i my popełniamy parę błędów
i w ostatecznej klasyfikacji lądujemy
na trzecim od końca miejscu.
O wiele lepiej wypada nam powrotny wyścig do Pucka.
Płyniemy ostro, bo wiatr stężał do piątki
i fala urosła na tyle, że wisząc pierwszy na balaście
co rusz biorę mokrą i słoną(!) kąpiel.
Co ciekawe, sprawia mi to dziwną, dziką satysfakcję.
Plaże w Pucku osiągamy jako czwarta załoga.
Nagroda Niespodzianka, w postaci kartonu piwa, przypadła w udziale XXX który finiszował „na piechotę”
wysyłając załoganta na brzeg kiedy tylko zrobiło się wystarczająco płytko...
Jeszcze tylko klar łódki,

pamiątkowe zdjęcie z bezsprzecznie najlepszym sternikiem
jakiego tu spotkaliśmy
i do domu...
Na koniec pozostaje mi jeszcze podziękować Chłopakom
za zaproszenie na Zatokę.
Było to wyjątkowo udane otwarcie sezonu,
pełne wiatru i naprawdę fajnego żeglowania.
Po cichu liczę na to że dane nam będzie spotkać się jeszcze pod żaglami...

p/s
na stronie
www.tv.polwysep.pl znajdziecie dość obszerną relację z Pucharu "Małego Morza"

sobota, 25 kwietnia 2009

Regaty Otwarcia Sezonu Żeglarskiego o Puchar Burmistrza Miasta Puck

Kiedy wczesnym rankiem
(z emocji chyba dospać nie mogłem...)
stałem na brzegu
i patrzyłem na gładką wodę zatoki,
nie bardzo chciało się mi wierzyć w prognozę meteo
która przewidywała wiatr do 5-ciu stopni w skali Beauforta.

Po śniadaniu Artur The Sailor załatwił wszystkie regatowe formalności
i wylosował łodke na której mieliśmy popłynąć.
Padło na (nomem omen jak się miało później okazać) "9"...

Jeszcze tylko uroczyste otwarcie, odprawa sterników i na wodę...
Dwadzieścią jeden łodzi
i trasa po tzw.
"trójkącie olimpijskim".
Start do góry, na "jedynkę" pod wiatr,
potem forewind w dół na "trójkę",
powrót do góry na "jedynkę",
prawym baksztakiegim na "dwójkę",
lewym na "trójkę"
i halsówka na metę.
Wiaterek, wbrew mym porannym obawom,
przyzwoity,
z początku trójeczka, później nawet piątka
z północnego wschodu...
Start o jedenastej, wiec było jeszcze trochę czasu by opływać trasę
i taktykę jakąś wymyśleć...
Do pierwszego w sezonie startu staje,
powiedzmy to sobie szczerze,
nie bez pewnej tremy
Primo – praktycznie nie znam możliwości naszej „dziewiątki”...
Secundo – z chłopakami płynę pierwszy raz w życiu
i nie wiem na co ich stać...
Tercio – prawie nic nie wiem o akwenie,
a jeszcze mniej o konkurentach...

Procedura startowa 5-4-1-START,
na samej linii ciasno trochę,
ale nie nerwowo...
Pilnuję czasu, ale ze startu wychodzę lekko z tyłu,
za czołówką...
Halsówka w miarę przyzwoita,
przyjeta taktyka generalnie się sprawdza
ale powtarza się też stara prawda,
że zawsze znajdzie się jakaś łódka
(czytaj – jakiś sternik)
która,
cokolwiek byś nie robił
i jakkolwiek byś się nie starał,
popłynie ostrzej i szybciej...
Na górnej boi tłok.
Radosne okrzyki „Prawy!” i „Miejsce!”
Walka burta w burtę,
czyli to co tygrysy lubią najbardziej...
Na fordasa wychodzę w środku stawki
i tak jest na kolejnej halsówce.
W mych ulubionych baksztagach idę do przodu
by w końcu wylądować na szóstym miejscu...
Może być...
W następnych czterech gonitwach
łódkę prowadzą na przemian Artur i Boguś

(jakoś nie przeszło mi Bogusław...)
Liczę na to, że pływali PUCKAMI więcej i lepiej niż ja je czują.
Sobie pozostawiam funkcję taktyka
i balastu...

Jak na nasz pierwszy wspólny start idzie całkiem nieźle.
Zwroty, zwłaszcza „regatowa rufa”,
wychodzą nam przyzwoicie
trzymamy się w czołówce,
nie położyliśmy łódki
(byli tacy którym się to udało)
i prawie nikogo nie rozjechaliśmy...
Prawie'
bo w czwartym bodajże wyścigu,
w strasznym burdelu przy górnej boi, przy naszym „prawym”,
za żagla pojawia się łódka której nie miało prawa tu być...
Było naprawdę ciasno i za późno na jakikolwiek manewr;
w efekcie wpadamy na nich pełnym impetem.
Uderzenie było z tych solidniejszych,
przekonany byłem, że wybiliśmy im w burcie dziurę,
ale właśnie teraz mogłem przekonać się
o solidności konstrukcji PUCKA.
To łódka zaprojektowana między innymi
z myślą o tych co zaczynają żeglować, a kursant potrafi wiele
(„dojrzały wilk morski” też...).
PUCK ma na dziobie rodzaj dużego, gumowego zderzaka
i stad chyba jedynym śladem po owym incydencie
było lekkie zabrudzenie kadłuba.
Całe regaty udane w sumie,
i w miłej atmosferze,
a to chyba najważniejsze...
Na dwadzieścia trzy łodzie przypłynęliśmy naszą „dziewiątką” na dziewiątym miejscu...
Ciekawe co by było
gdyby Artur wylosował łódkę o numerze „1”?
Z drugiej strony, równie dobrze mógł wylosować „23”...
Dla porządku jeszcze pierwsza trójka:
Jarosław Damaszke na "dwunastce"
Ireneusz Czarnecki na "dwudziestce"
i
Sierżęga Adam na "trzydziestce dwójce"...
Wygląda na to, że dziś preferowane były parzyste numery startowe
;-)